MOOOV | Young-Critics Schalkse-ode-aan-het-leven-in-Palestina
Trailer Tel Aviv on Fire

Toen ik begin 2011 in Rome een Colombiaan ontmoette,
vroeg hij me hoe het gesteld was met de
voedselbevoorrading in België. Deze vraag overdonderde
mij. Destijds was België drukdoende het
wereldrecord regeringsformatie te verbreken en
de manier waarop deze kermis in de buitenlandse
pers gebracht werd, legitimeerde blijkbaar een
vraag naar de impact ervan op het dagelijkse leven
van de gemiddelde inwoner van mijn land. Ik moet
geantwoord hebben dat “alles hier werkt ondanks dat
het niet werkt”, maar dit is wel het moment waarop ik
ben beginnen nadenken over het verschil tussen hoe
een land in de wereldpers komt en de realiteit van het
dagelijkse leven van dit land. Zo is het bijvoorbeeld
moeilijk om een beeld te krijgen van de mensen die in
Israël en Palestina leven omdat de berichtgeving over
dit gebied zich beperkt tot de onheilspellende soort.
Tel Aviv on Fire toont Israëli en Palestijnen als mensen
die – binnen een voor mij onvoorstelbare context –
werken, eten, slapen, liefhebben en, jawel, naar soaps
kijken.

 

In Tel Aviv on Fire volgen we de machinaties achter de schermen van een gelijknamige Palestijnse
soap over de maanden die vooraf gingen aan de oorlog van 1967. De Palestijnse Salam lult zich (naar
aloude traditie door een misverstand) naar een positie waarin hij opeens verantwoordelijk is voor de
representatie van de Israëlische legermacht. Hij wordt hiervoor gechanteerd door de grenspostbewaker
Assi die meer bekommerd is om de romantische mogelijkheden van ‘zijn’ personage dan de getrouwe
afspiegeling van de oorlog. Hiermee bevinden Salam en Assi zich in hetzelfde schuitje want ook Salam
wil zijn verantwoordelijkheid als schrijver vooral inzetten om zijn jeugdliefde Mariam weer te veroveren.
Beide mannen zullen in de soap niet al te subtiele hints voor hun geliefden verstoppen. Op deze manier
verschuift de aandacht van film en soap weg van de oorlog naar de liefde en stelt zich de vraag hoe
beiden zich tot elkaar kunnen verhouden.

 

Kunst imiteert het leven waarna het leven de kunst weer imiteert. (Eén van
mijn mooiste herinneringen aan C. is die keer dat we op de trappen van een
bioscoop de befaamde regenscène uit Turks Fruit naspeelden. Vooral omdat
C. zich te laat herinnerde dat ze een witte zomerjurk aanhad.)

 

Het verbeelden van een ingrijpende gebeurtenis uit het nationale verleden
kan uiteraard niet anders dan politiek geladen zijn, zeker wanneer de
makers zich dienen te bewegen in een door de vijand bezet gebied. Dat ze als
overwonnenen zelf het verhaal van deze oorlog willen brengen, maakt van
een simpele soap zelfs iets subversiefs. Het verbeelden van de geschiedenis
is normaal gezien een recht dat aan de overwinnaars voorbehouden wordt.
Maar Acht Stunden sind kein Tag: een Israëlische vrouw die gewoon wil
smullen van haar dagelijkse portie melodrama, verdedigt zich tegen haar
man door te zeggen dat niet alles altijd politiek hoeft te zijn. Ze heeft gelijk,
en dat is net het punt dat Tel Aviv on Fire weet te maken. Niets is zo universeel
als ons verlangen naar fictioneel drama, zij het Madame Bovary dan wel Days
of Our Lives.

Young Critics @ MOOOV

Cinea selecteerde en begeleidt 6 jonge schrijvers die verslag uitbrengen over de reeksen van MOOOV Filmfestival. De 'Young Critics' van dienst zijn Camilla Peeters, Michaël Van Remoortere, Tom Rouvrois, Sam Duijf, Sven Hollebeke en Lotte Bode. 
Hun pennenvruchten vind je zowel op de blog van Mo* Magazine, op de website van rekto:verso en op de website van MOOOV!

Meer weten? www.cinea.be